Wel jammer dat jullie mijn kot achtergelaten hebben als een bouwwerf en dat jullie werkmensen een snaar van mijn gitaar hebben gebroken.
Ik heb er geen probleem mee dat ze serenades brengen aan elkaar in hun pauzes, zolang ze uit mijn bed blijven, maar blijf van de gitaar als je er niet op kunt spelen.

Helaas moet ik ook toegeven dat ik niet helemaal akkoord ben met de manier waarop jullie mijn keukentje versierd hebben met koperen buizen. Het is een beetje ‘Centre Pompidou’, terwijl ik eerder voor rustiek, zeg gerust ‘cottage’, ging.

Gewoon uit nieuwsgierigheid, maar wie hebben jullie ingehuurd om de gaten in mijn muur te maken waar de buizen door gaan? De Hulk?
Laat precisiewerk over aan mensen die niet te lui zijn om een kleinere boor te gaan halen, dan heb ik iets minder het gevoel dat er een shootout heeft plaatsgevonden in mijn kot terwijl ik weg was. Ventilatiegaten is wel het laatste wat deze bunker nodig heeft.

Trouwens, mijn bezem is ineens twintig jaar ouder geworden. Dat, of jullie hebben mijn goede bezem vervangen door een afgeleefd exemplaar die ik dus ook gewoon ‘stok’ kan noemen. Niet dat ik zo gehecht was aan die bezem, ik ben Harry Potter niet, maar we verstonden elkaar. En ik had het gevoel dat, terwijl ik jullie rommel opruimde, de grond in feite vuiler werd naarmate ik meer veegde.

Nog iets. Dat er een nieuwe internetoperator is, kan ik alleen maar toejuichen. Het was vervelend zonder internet te zitten omdat een sul alle afleveringen van Stargate: Atlantis (of porno) aan het downloaden was en onze algemene limiet daarmee op zijn eentje overschreed. Dat iedereen zijn eigen account heeft en dus veel meer kan downloaden en surfen is de perfecte oplossing. Dat de verbinding nu drie keer trager werkt en alles een paar keer per dag uitvalt is gewoon sadistisch.

Het is nog maar september, ik weet het, veel te vroeg voor pronostiekjes, maar ik ben er nu al redelijk gerust in dat de award voor ‘minst bekwame immobiliënkantoor ooit’ ook dit jaar weer jullie richting uit zal gaan! Blij dat ik de eerste mag zijn om jullie te feliciteren!

Hurende groeten

P.S.: Bij het afsluiten van de gaskachel hebben jullie ook mijn gasfornuis afgesloten. Hoe dit mogelijk is weet ik niet, maar ik wil het terug. Noem me ouderwets, maar ik ben zo iemand die eerst zijn eten klaarmaakt en dan pas checkt of er wel gas is. En rauwe aardappelen in de microgolf lijkt me niet zo’n briljant idee. Jullie maken zich nu vast zorgen, empatisch als jullie zijn, maar ik heb me kunnen redden. Zoals de Italianen zeggen: hoera voor pizza!

Een parodie op het superheldengedoe, theatraal en met momenten er compleet over, maar enorm goed gespeeld en het einde is zalig. Trouwens, er komt heel waarschijnlijk een film van en ze hebben vorige week een Emmy gewonnen. Tijdens de awardshow kwam opeens dit filmpje:

Het moet een prachtig dorpje geweest zijn, vroeger. Zo’n dorp waar je wijkfeesten kunt houden in de brede straten en waar iedereen elkaar kent. Nu is Doel een spookstad in de schaduw van een kerncentrale. Het gekwetter van een troep spreeuwen en de houten borden die met de wind heen en weer kletteren tegen de rolluiken is alles wat je hoort. Het is wachten op tumbleweeds die door de straten komen waaien om het plaatje helemaal compleet te maken. Doel is zo goed als leeg.

Tussen de krotten en verlaten huizen zijn er nog een paar die bewoond zijn. Er is geen leven, maar je kunt het zien aan de witte gordijnen achter niet-gebroken glas en de waarschuwingen die aan de ramen hangen: “Dit huis is nog steeds bewoond, blijf hier weg!”.

 De stad is een symbool geworden van de expansiedrang van het havengebied. Een tragedie waarvan de hoofdrolspelers gewone mensen zijn die een tevergeefse strijd vechten om te blijven wonen waar ze opgegroeid zijn. Hun doel is nobel, hun verzet is zinloos.
Al van in de jaren zestig dreigde Doel te verdwijnen. Het moest plaats maken voor nieuw industriegebied. Na een lange strijd en veel tegenstand lijkt het einde in zicht te komen. Het merendeel van de oorspronkelijke bewoners is al lang verhuisd en zij die achterblijven proberen er het beste van te maken. 

Vroeger waren er naar het schijnt meer krakers. Zij die nog over zijn, betalen een huurprijs. Je ziet ze af en toe door de straten lopen, het lijkt bijna zorgeloos, op weg naar het enige café in het dorp of een bouwwerf dat ze volgestokt hebben met zetels, oude meubelen en iets wat voor een bar moet doorgaan. Er is leven in die ene straat, waar de huizen versierd zijn met gedichten over ongenoegen, onmacht en onbegrip.
Verder is het vooral een kunstenaarsdorp geworden. De muren van de lege huizen staan vol met tekeningen, schilderijen en graffiti. Scherpe slogans en woordspelingen met ‘Doel’ in vormen het kloppend hart van het dorp. Vooral de enorme ‘Doelman’ die met opengesperde armen op een muur geschilderd staat, springt in het oog als beschermer tegen de sloophamers. De sluis aan de dijk heeft tranen in haar graffiti-ogen en de Kris Peeters-verwensingen zijn niet op één hand te tellen.

Toch sputtert het dagelijks leven verder. Een politieagente patrouilleert door de lege straten, twee katten liggen rug aan rug te slapen in de rommelige etalage van het enige winkeltje dat nog open is en in de molen op de dijk is een brasserie die heel toepasselijk ‘De molen’ heet en nog altijd goed draait. Vooral door de toeristen en sympathisanten die hier steeds meer langskomen, ‘nu het nog kan’. Op de deur van de kerk hangt een mededeling. Er zijn nog twee huwelijken en een Kerstviering op 26 december.

 Van op de Scheldedijk kijk ik over het dorp uit. Er hangt een sfeer van melancholie en vergane glorie over de straten, versterkt en gevisualiseerd door de kunstenaars en bohemiens die hier zijn neergestreken. Op de muren van een van de huizen heeft een bewoner een tekst geschreven. Deze is dramatischer en directer dan de andere kunstwerken die het dorp lijkt te bloeden. Op de grond ernaast zijn gedichten ontsproten als onkruid, op dunne paaltjes die van ver op oorlogsgraven lijken. Door de lege hoofdstraat duikt opeens een toeristenbus bejaarden op, stopt om iedereen moeizaam te laten uitstappen. Op de een of andere manier passen ze in dit plaatje. Een cameraploeg holt de bus tegemoet. Ik weet dat ik in hun beeld sta en keer om naar het jachthaventje. De elegie op de muur galmt in mijn gedachten als ik de pier op loop. Terwijl een knalgroen baggerschip langzaam de haven binnen vaart denk ik voor de zoveelste keer de laatste tijd, een teken van ouder worden, dat het vroeger toch allemaal beter was.

Verslagen maar op wraak berust begin je opnieuw, een strijd tegen het systeem. En je weet dat je uiteindelijk zal verliezen, want je kunt niet blijven spelen, maar het gaat erom hoe je gaat verliezen. Door een stomme fout (de klassieker: je blok te snel laten zakken zodat hij net naast de juiste plaats terechtkomt) of eervol ten onder gaan, beseffend dat je gedaan hebt wat je kon. 

Tetris, hersentraining én tijdverdrijf in één! Meer nog, het is een miniatuurversie van het leven!
Het is makkelijk problemen oplossen als de wereld erop uit is je op je knieeën door het slijk te laten kruipen in een roze tutu. Je weet wat ik bedoel.
Tetris zorgt ervoor dat je die momenten aankunt, of beter nog, kunt ontwijken door gewoon thuis te blijven om te spelen. Het neemt ze helaas niet weg. Maar toch, Tetris maakt je zelfzekerder in het echte leven. Je hebt geoefend. Je denkt: “Ik heb net een score van 254 156 gehaald, dit kan er ook nog wel bij.”! Escapisme, het is met je problemen omgaan door er compleet niet mee om te gaan. Briljant.

Ik zie mijn leven graag als een Tetrisspel. Zoveel mogelijk proberen te scoren, alles wat op je afkomt een plaats geven en hopen dat het ‘Game over’-schermpje niet te vlug komt. En het geruststellende is dat je altijd opnieuw kunt beginnen. Leeg scherm, nieuwe uitdagingen, nieuwe kansen om het te verknallen.

Met opgetrokken knieeën zit ik op een bankje te lezen en te wachten op een trein die, zo roepen ze net om, vertraging heeft. De komst van een man met een vreemd waggelgangetje doet me van mijn boek opkijken. Hij lijkt wat op Stef Kamil Carlens (hetzelfde ‘ik knip mijn haar zelf wel’-kapsel), is ongeveer mijn leeftijd en waar zijn armen zouden moeten zitten, bengelen de lege mouwen van een tweed jasje met oranje bloempatronen op. Geen handen, geen armen en een papieren zak in zijn mond. De jongen gaat recht tegenover me zitten, doet zijn schoenen uit en legt de zak met zijn mond op de bank. Ik neem mezelf voor niet naar hem te staren. Zo’n dingen laat je best over aan oudere mensen, die hebben daar talent voor. Subtiel gechoqueerd kijken of casual curieus gluren, het is een kunst op zich.

Het neemt niet weg dat ik wil weten wat er in die zak zit en hoe hij het er in godsnaam uit gaat krijgen met zijn voeten. Toevallig wat rondkijken kan geen kwaad.
Zijn voet verdwijnt in de zak, prutst er wat in rond, wordt geassisteerd door zijn mond en moeizaam komt een Luikse wafel te voorschijn. Met zijn mond steekt hij de wafel tussen zijn tenen en in kleermakerszit begint hij smakelijk te eten met zijn voeten. Het was alsof ik naar een performance zat te kijken. Ik was geïntrigeerd en werd me tegelijkertijd bewust van mijn eigen handen en hoe vanzelfsprekend ik ze nam. Niet dat ik ineens de behoefte had ze te kussen en te bedanken (dat zou ook nogal sadistisch zijn om te doen, aangezien ik recht tegenover hem zat), maar toch, je weet pas hoe waardevol iets is als je het niet meer hebt.

De jongen was ondertussen druk bezig zijn schoudertas met zijn voeten op de grond te krijgen en hem open te doen. Ik overwoog heel even om hem te helpen, maar bedacht me. Vooral omdat hij zich waarschijnlijk beledigd zou voelen, dit was iemand die zich perfect wist te redden (toen zijn wafel op was, veegde hij zijn mond af met het bijgevoegd servetje, geklemd tussen grote teen en wat ze die teen naast de grote teen ook noemen. Ringteen? Middelteen?).
En ik wou eigenlijk ook wel weten wat zijn volgende zet zou zijn.

De blik over mijn boek veranderde van bewondering naar complete verbazing toen ik vaststelde dat hij niet alleen rookte, maar ook zijn sigaretten nog eens zelf rolde! Uit zijn rugzak peuterde hij achtereenvolgens een doosje rolblaadjes en een pakje tabak, waarna hij met verrassend gemak op de grond een sigaret rolde. Zijn zwarte voeten haalden de tabak uit het doosje en strooiden het getraind over het blaadje. Hij bracht de sigaret tussendoor zelfs naar zijn mond om de rand dicht te likken. Ik heb geen idee meer hoe hij het deed, het ging zo snel. Hij plofte het zilveren doosje tabak dicht, nam het pakje blaadjes tussen zijn tenen en stopte alles terug in het voorvakje van zijn schoudertas. Met een zekere stoerheid stak hij de sigaret met zijn tenen in zijn mond. Vreemd zicht, maar ik was onder de indruk. Gespannenvroeg ik me af hoe hij dat ding ging aankrijgen. In gedachten zag ik hem een aansteker uit zijn zak halen en hem met zijn teen aansteken alsof het niets was.
Helaas, hij stapte de hoek om en vroeg een man om een aansteker. Door het glas zag ik de jongen weg stappen naar een arriverende trein. De blik van de man met de aansteker sprak boekdelen toen hij hem nakeek. Je zag hem denken:  ”Hoe heeft hij in godsnaam die sigaret gerold?”

Als je geen armen hebt lijkt roken, meer dan anders,  toch wel één van de minder briljante zetten in je leven. Blijkbaar niet voor deze jongen. Volgens mij rookt hij als een ketter, ongetwijfeld om een punt te bewijzen. En ik vond het erg stoer dat hij dat deed. Zelfs elegant, in zekere zin. Je niet laten beperken door een beperking, het klinkt misschien nogal ‘Gezinsbond’, het is het ideale levensmotto in zo’n situaties. Respect daarvoor.